اولین عشقم تـــو بودی اخرین عشقم تو بودی   رفتی از من دل گرفتی با گپ مردم نمــــودی  درد و اندوهم فزودی در سکوت نیمه شبها  با خودم تنها نشستم نغمه مرگو سرودم  کاش هر گز من نبودم کاش هرگز من نبودم  خود بگو با من چه هستی سرکش و مغرور و مستی  عشق یعنی نیمه مردن رشتهء هستی بریدن  آه ای عشق باز کجائی از جهان حسن هایی  با دل افسرده من ساله شد آشنایی  کاش هرگز من نبودم کاش هرگز من نبودم  تو که مى دونى دوست دارم چرا اینقدر اذيتم مى كنى ................... ای عشق همه بهانه از توست من خامشم و ترانـه از توست آن بانگ بلنـــــــد صبحگــــــاهی وین زمزمـــــه شبانــه از توست مــــــــــن اندوه خـــویش را ندانم این گریــــه بی بهانــــه از توست ای آتش جـــــــــــان پاکبـــــــــازان در خرمــــــن من زبانــــه از توست افســون شده تو را زبان نیست ور هست همـه فسانه از توست کشتی مــــرا چه بیــــم دریا؟ توفــــــان ز تو و کرانه از توست گر باده دهی وگر نه غم نیست مست از تو و میخانـــه از توست
نوشته شده در  یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 12:44 توسط تنها

تنها
نیایشی از جنس من... ای فریاد من ای صدای ناله های من و ای طلوع بی غروب من وجود تو تکرار واژه وجود من است کاش می دانستی چه سخت است که شروع این خط ممتد را نیابی و در آغاز این تکرار چیزی به جز سکوت نبینی... چرا فریاد بر نمی آوری که این ظلمت دیوانه وار عذابی بیش نیست؟ آرزو می کنم که در نگاه تو همه وجود من دروغ باشد تا در نگاه من سخن تو... چرا فریاد حقیقت را بر نمی آوری؟ می دانم که در باتلاقی از ابهام دست و پا می زنم ای تمام من چشم بگشا و ببین وجود نا تمام خود را و در این بیراهه رهایش نکن از من روی بر نگردان که ناله هایم از سر نادانیست از من روی بر نگردان که بی تو دلیل خود را گم می کنم بی تو همه چیز فراموش خواهد شد حتی صدای لالایی مادر بر بالین من و اشک هام بر این خاک سرد فرو خواهد رفت بدون هیچ شکوفه ای... دستم را بگیر و مرا در حقیقت غوطه ور کن و اشکهایم را پر ثمر ساز بی تردید هر لحظه به تو می اندیشم به تو ای دلیل من... ........ خورشید من در ظهر زندگی غروب کرد. ماهتابم در اولین شب هلال                                                   بپایان رسید. صبحم همه شبانه بود و شبنم و عصرهایم در کوچه های خلوت دیروز گشتن. ما چشمهایمان را با هم معامله کردیم. و قلب هایمان را                                     به یکدیگر دادیم. ما یک نفر شدیم و از داستان عشق بزرگمان تنها « من » ماندم. من که                     خورشیدم در ظهر زندگی غروب کرد.
نوشته شده در  چهارشنبه هفتم مرداد 1388ساعت 9:32 توسط تنها

قسم به عشقمون قسم همش برات دلواپسم قرار نبود اینجوری شه یهو بشی همه کسم راستی چی شد ، چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم شاید میگم تقصیر توست تا کم شه از جرم خودم به ملاقات آمدم ببین که دل سپرده داری چگونه عمری از احساس عشق شدی فراری نگاهم کن دلم را عاشقانه هدیه کردم تو دریا باش و من جویبار عشقو در تو جاری من از پروانه بودن ها من از دیوانه بودن ها من از بازی یک شعلهٔ سوزنده که آتش زده بر دامان پروانه نمی ترسم من از هیچ بودن ها از عشق نداشتن ها از بی کسی و خلوت انسانها می ترسم راستی چی شد ، چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم شاید میگم تقصیر توست   تا کم شه از جرم خودم من از عمق رفاقت ها من از لطف صداقت ها من از بازی نور در سینهٔ بی قلب ظلمت ها نمی ترسم من از حرف جدایی ها مرگ آشنایی ها من از میلاد تلخ بی وفایی ها می ترسم راستی چی شد ، چه جوری شد  اینجوری عاشقت شدم شاید میگم تقصیر توست  تا کم شه از جرم خودم
نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 17:48 توسط تنها

عاشقانه
www.moein-hasanzz.blogfa.com جملگی در حكم سه پروانه‌ایم در جهان عاشقان، افسانه‌ایم اولی خود را به شمع نزدیك كرد گفت: آی، من یافتم معنای عشق دومی نزدیك شعله بال زد گفت: حال، من سوختم در سوز عشق سومی خود داخل آتش فكند آری آری این بود معنای عشق ... .................................... پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . . پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشيم جائی از بدنت آسیب ديدگي يا شکستگی نداشته باشه " پیرمرد غمگین شد، گفت خيلي عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست . پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند : او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد كافي دير شده نمی خواهم تاخير من بيشتر شود ! يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند . پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد ! پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟ پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است ! ................... آنگاه که خنده بر لبت میمیرد                                                                چون جمعه پاییز دلم میگیرد دیروز به چشمان تو گفتم که برو                                            امروز دلم بهانه ات میگیرد روزم چون شب و شبم چون شبی بیمار است قلبم تابناک و لبریز از ندانستن هایم هوا هوای غم است هولناکترین فاجعه در راه است بادبانهارا بکشید لنگرهارا بردارید چه فرق میکند همه جا شب است فردا صبح هم شب است پس حرکت خواهیم کرد من با سرزمین های دوردست آشنایم باید رفت...... باید رفت.............
نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1387ساعت 13:50 توسط تنها

فقط به خاطر تو
www.moein-hasanzz.blogfa.com به چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره ساده بگم كه عشق من ، بايد تو قلبت بميره فاصله بين من و تو ،‌ از اينجا تا آ سموناست خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست قسم نخور كه روزگار ، به كام ما دو تا نبود به هر كي عاشقه بگو ، غم كه يكي دو تا نبود بگو تا وقتي زنده‌ام ، نگاه تو سهم منه هر جاي دنيا كه باشي ،‌دلم واست پر ميزنه براي اين در به دري ، تو بهترين گواهمي دروغ نگو ، كه مي دونم هميشه چشم به راهمي .................................... تو دیروز،برچشم من،چشم بستی بصد ناز،دردیده ی من نشستی مرا با دو چشمی که آتشفشان بود-  نگه کردی و خنده بر لب شکستی ● زچشم سیه مست ناز آفرینت- بجان وتنم،مستی خواب میریخت نگاهت چو میتافت بر دیده ی من یشام دلم موج مهتاب میریخت ● چو لبخندروی لبت موج میزد- دل من از آن موج، توفانسرا بود چو نسرینه اندام تو ،تاب میخورد مرا حیرت از شاهکار خدا بود ● پی نوشخندی چو لب میگشودی- بد ندان تو بود، لطف سپیده ندانم که الماس دندان نما بود و یا اشک مهتاب، بر گل چکیده؟ ● بسی رفت و بی مستی عشق بودم بچشمت قسم،مستی از سر گرفتم تو دیشب نبودی،خیالت گواه است- که او را به جای تو در بر گرفتم ● پس از این، دلم بیتو چون گور سرد است بیا بخت من شو،در آغوش من باش مرو،بی تو شبهای من بی ستاره است تو پروین شبهای خاموش من باش ...............    چاکر هرچي بامرام , مخلص هرچي با وفا                              در به درو هلاک يک همدم پاک و با صفا خلاصه اينکه نازنين گذشته هارو بي خيال                               پرواز رو عشق با وفا حتي بدون پرو بال
نوشته شده در  یکشنبه سوم آذر 1387ساعت 11:10 توسط تنها

کلاس اولی ها
www.moein-hasanzz.blogfa.com بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد                                                    سارا به سين سفره مان ايمان ندارد بعد از همان تصميم کبری ابرها هم                                                       يا سيل می بارد و يا باران ندارد بابا انارو سيب و نان را می نويسد                                                       حتی برای خواندنش دندان ندارد انگار بابا همکلاس اولی هاست                                                      هی می نويسد اين ندارد آن ندارد بنويس کی آن مرد در باران ميايد                                                         اين انتظار خيسمان پايان ندارد ايمان برادر گوش کن نقطه سر خط                                                     بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد
نوشته شده در  جمعه دهم آبان 1387ساعت 12:1 توسط تنها

سلام بر زیبایی ملکه ی شهرها
سلام بر زیبایی ملکه ی شهرها دوست عزیز از آن روزی که بار سفر را بسته ای و غبار زندگی را غریبانه کوچیده ای آسمان می گرید که ستاره ام را ربوده اند زمین می نالد که پروانه ام را کشتند اما با هر قطره اشکهایم که به یاد تو ما افشانم می گریم که دلم را شکستند طلوع شادیها و غروب غمها را برایت آرزو می کنم h.z hasanzz
نوشته شده در  شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت 14:42 توسط تنها

بي تو هرگز با تو عمري
این کلام حرف آخر من است : بي تو هرگز با تو عمري   این عشق تو سر پناه آخر من است ، و این دوست داشتنت ، تنها امید بودن من است .. بدون تو حرفی برای گفتن نیست به جز یک کلام : آن هم کلام آخر : خدانگهدار زندگی ! بدون تو جایی برای ماندن نیست و هیچ راهی برای زنده بودن نیست ... چشم به راه تو می باشم در این جاده زندگی ، با پاهای خسته و دلی پر از امید ! وقتی غروب می شود و تو نمی آیی دلم پر از خون می شود و چشمهایم پر از اشک ... باز به انتظار طلوع و آمدنت مینشینم ، دلم می خواهد آن لحظه همچو خورشید در آسمان قلبم طلوع کنی ... ای وای از فردا ... و وای از آن روزی که آسمان ابری و دلگرفته باشد ... آن زمان خورشیدی در آسمان نیست ، و باز باید به انتظارت نشست... نشست و گریست با همان دل پر از خون ، با آن پاهای خسته و قلبی شکسته ... این کلام آخر من است : بي تو هرگزبا تو عمري ! این عشق تو سر پناه آخر من است و این غروب آغاز دلتنگی های من است ... بدون تو جایی نیست برای ماندن ، بدون تو باید سفر به آن سوی دنیا کرد ... آری این کلام حرف آخر من است : بدون تو هرگز  دلم براي كسي تنگ است كه مثل هيچ كس نيست...  دلم براي كسي تنگ است كه آفتاب حمايتش را بر گل هاي كوچك باغچه  جنگلي دلم ارزاني مي كند..  كسي كه حس مي كند مرا در اعماق آبي پوست و گوشت بي رمق باغچه ام  و گيسوانش را بيدوار در گيسوانم مي اويزد....  بازوان توانايش را بر گردن گلبرگهاي دلم حلقه مي كند و مي فشارد...  كسي كه در من هق هق مي گريد....  برايم ارام آرام قصه شازده كوچولو را زمزمه مي كند....  مرا نمي ترساند از دوري و خاموشي وفراق....  و به من اميد مي دهد اميدي بسيار تا با ان اميد زنده بمانم.....  آه، دلم براي كسي تنگ است كه مثل هيچ كس نيست..  ولي دست زمانه في الحال، فراق را به من و او هديه داده است..  آري، يك هديه ناخواسته....   خداي من ، تو مي داني دلم براي كسي تنگ است كه معصومي دلم را  درك مي كند و همچون كودك معصومي دلش براي دلم مي سوزد و  آرام ارام براي دلم و دلش همچون ابر بهاري مي گريد....  آه ، دلم براي كسي تنگ است كه با چشمان قشنگش به من زل مي زند  و غم دلش را با چشمانش كه همچون ابر بهاري است به من مي گويد   كسي كه سبزي باغچه تنم را با دستان مهربانش همچون باغباني   مهربان هم آب مي دهد و هم نور مي افشاند...  آري، بي شك بي شك.........  كسي كه مثل هيچ كس نيست.........................            و اما آرزوي من براي او....      آرزو دارم دلت مثل بهار، پر شوداز لحظه هاي ماندگار  زندگيت خالي از اندوه و غم، لحظه هاي شادماني بي شمار  خانه قلبت پر از گلهاي ياس،نغمه خوان خانه قلبت هزار  باغ احساست پر از گلهاي ناز،همچو يه قالي پر از نقش و نگار  روزهايت هر يكي بهتر ز قبل، خوش بود بر كام تو اين روزگار  همچو شمعي باشي و همراه گل، من بگردم دور تو پروانه ورا   دلم براي تو امشب تنگ است اي گل نرگس!   ببين زمانه چه ننگ است اي گل نرگس!     غمي به گوشه قلبم كمين همي كرده است   زمانه با من بر سر جنگ است اي گل نرگس!     فسرده ام و اينك غمي به دل دارم   غمم به سختي سنگ است اي گل نرگس!     تپيد اين دل من در هواي ديدارت   بيا كه ناز تو براي من همچو چنگ است اي گل نرگس!     اگر تو بيايي بنفشه مي خندد!   بهار با تو قشنگ است اي گل نرگس!     تو كشتي نجاتي و مرهم دل خسته آقا، بيا بيا    كه عدل بي تو بي رنگ است اي گل نرگس!    بارها سروده ام اين غزل بي فروغ را " تنها"  دلم براي تو خيلي تنگ است اي گل نرگس! بدون تو کم میارم،تا پای جون دوستت دارم_اگه تو از من جداشی،امید موندن ندارم زندگیم تا الان همش بوده عذاب و بس_یاد گرفتم که برم جلو عصا به دست حس میکردم که به انتها رسیده طاقت_خودمو رها کردم و زدم به سیم آخر فکر میکردم تموم شده دوره پاکی* وقتی دیدمت فهمیدم تو این کره خاکی_میشه هنوزم دوست داشت و عشق نمرده اینو فهمیدم که زندگیم چشم نخورده* من عشق را با تو میخواستم چون تو دل بقیه مرد_این دل سادم شکست و بخیه خُرد میخوام که نور این دلم بتایه رو تو_عوض نمیکنم با غریبه یه تار موتو آدما دلم را شکستند واینو یادم دادند_که دیگه خودمو قایم بکنم از عالم و آدم میخوام بیای جون پناهه دل خستم باشی پس_میدونم زندگیم بی تو از هم پاشیدست منو تو با همه فرق داریم اینو خودتم میدونی_اگه بری میمیرم تو بگو که با من میمونی دارم از چشمات میخونم که حالا منتظر یه مرده_مردی که همه احساساتش منحصر به فرده همه دردای من توی بقض صدامه آره_داستان زندگیم همچنان ادامه داره ولی بسه تک و تنهای ادامه دادن_میخوام منم بگم تو آسمون یه ستاره دارم میدونی کلی منتظر موندم تا شبی که بهم بگی_از اینجا به بعد تویی واسم شریک زندگی رفتن تو مرگمه،دست تو تو دستمه_نگو که باید جداشیم،نبود تو نبودمه بدون تو کم میارم،تا پای جون دوستت دارم_اگه تو از من جداشی،امید موندن ندارم
نوشته شده در  دوشنبه دهم تیر 1387ساعت 8:4 توسط تنها